Sabahlar yeniler Yeniden kaçabilelim diye Gidebileceğimiz yola durmuş Telaşsız bakıyor zaman Biraz da mütebessim Hem gülüyor halimize Hem de acıyor Hiç acelesi yok Nasılsa yetişecek, biliyor
— Küs müyüz? — Hayır. Arkadaş olamayacağımızı anlamış durumdayız. * * * — Bilmemne bilmemne semptomlarının bilmemnereye bilmemnemesinden… (Bir sürü teknik terim…) değil mi? — Hayır hanımefendi, bildiğiniz deli. * * * — Ben bu müziği dinlemek yerine küçücük bir ekmek parçası olmayı çok isterdim. (Çağrı II.) * * * — Bunu nasıl yaparsın! — [...]
Bıraktınız mı yine ona kaçarım Koynundan kazırsınız bırakmam Kendimden sıkıldığımda Başkalarını anlatmalı Başkaları bende saklı Anlattıkça perdeye Görüntüler belirecek Kendini zeki sananlar Arkasını merak edecek
Sanki kainat yumağını anlamış, ucunu bulsa tümünü sökecek. Dedi ki “üzerinde yazıyor, ne yaptığın üzerinde yazıyor, hepsi üzerindedir, hepsi görünür, örtünmek çözüm getirmez. Üzerinde yazıyor”. Dedim “görüyor musun peki, yazılanı okuyabiliyor musun”. Eski bir cevaptı ama etkisi hâlâ tazeydi, “okumam yok”.
Omzundakilerden biriyim Gördüğümü yazarım İtiraz edilirse Açar gösteririm Omzundakilerden biriyim Canım nasıl isterse Öyle yazarım
Televizyon açıktı içeride, bir müzik kanalı. Rapçi resmi kıyafetli bir çocuk arabesk söylüyor. Dijital hazırlanmış altyapının üstüne bayat, acemi aşk sözleri oturtulmuş. “Kabir azabım yokluğundur” diyor bir yerinde, vuruldum. Velede bak! Kendi söyleriyse, ya rastlantı ya da aşkı tatmış olmalı. Araştırdım, gittim bizzat tanıştım. Sözü yazan kendisi değilmiş. Bir büyüğünün notlarında görmüş. O büyüğün sana, [...]
Baksana gözümün bebeği Aşk dediğimde adı beyan Görüyor musun sözlerimde Deliyi, şiddeti ve öfkeyi Seninle dilim uzadı Dört duvarda bileğim kesik Anda akan kanla yazdım O yüzden kalemim saldırgan Sen ki beni en çok tanıyan Her baktığında değişen ben Kim görmüş kanatlarımı Omuzlarımda yükselen Aklım uçuyor sana doğru İçimde bunaltıcı yaz sıcağı Sözcüklerim tükendiğinde Yine [...]
Bilindik Öykülere Çeşitleme – II Öğlen güneşi, Konuşması Yadırganmayan Hayvanlar Ormanı’nı cayır cayır yakmaktaydı. Öyle bir sıcak vardı ki akan pınarın suyu bile terliyordu. Ağaçlar serinlemek için yapraklarını yelpaze gibi kullanıyor, çoğu hayvansa buldukları gölgeliklerde miskince uyukluyordu. O saatlerde orman, yaz sıcağını yüze çarpan rüzgârın boğaz sıkan melodisinin dışında, genellikle sessizdi. Ne anlatmaya çalıştıkları türdeşleri [...]
Linklup
