Bu veciz sözlerin verdiği ilhamla kalemi elime aldım. Haberden bihaber olanlar için kısa bir açıklama yapmak istiyorum. Yukarıdaki sözler, bir ilköğretim okulu müdürüne aittir. Çokça tepki almış, yetmemiş, görevinden de olmuştur. Sonra da şöyle bir açıklama yapmıştır: “Bana bir şey sormayın. 30 senemi verdiğim meslek hayatımı bir cümle bitirdi. Bir kelime konuşsam gene yanlış anlaşılır. O en son cümle yanlış anlaşıldı“. Belli ki “bin düşün bir konuş” öğüdü bir kulağından girip ötekinden çıkmış. Bu eğitim görevlisi, talim ve terbiyeden hiç nasibini almamış anlaşılan. Fakat benim konum o şahıs değil. Zaten hakkında bolca yazılıp çiziliyor. Ben, söylenenin peşine düşmek ve bir düşünsel deney yapmak istiyorum.

Birincisi, söyledikleri özgün ve yeni değildir. Belki de insanlık tarihi kadar eskidir. Genetik araştırmalardan habersiz olduğumuz dönemde, suç kanda aranmıştır. Bilim terbiyesinden yoksun, tek kulvarlı ve yarım akıllı bilim çerçevesinin kolaycılığıdır; öğrendiği yeni ne varsa, her soruyu o yeni bulduğuyla açıklamaya çalışır. Kan gruplarını incelemiş, hangi grupların potansiyel suçlu olabileceklerini bulmaya çalışmıştır. Ne yazık ki araştırmalar sonuç vermemiştir, “kötü insan kanı” diye bir kan türü bulunamamıştır. Bilim tarihi buna benzer sayısız ahmaklıkla doludur. Bilim adamı da insandır ve elbette ırkçı, faşist, şoven, bağnaz olabilmektedir. Bu güzide nitelikler, disiplininin önüne geçtiği zamanlar, insanlığın başına çorap üstüne çorap örülmektedir.

Okul müdürünün “…yürümeden yok edilsin” kelamı, şüphesiz çoğumuzu dehşet duygusuna sürüklemiştir. O yüzden, suçluların gen haritasını çıkarıp, bebeleri gün yüzü görmeden katletmekten daha insani bir önerim olacak. İdeal vatandaşı bulalım. Sonra da onun genomunu klonlayıp çoğaltalım. Hatta ben bu ilk ideal insana bir ad da buldum: Genomettin. Sonra dişisini, yani Genomiye’yi üretelim. Elimizde ideal insan bulunduğuna göre, insafımız ölçüsünde geri kalanları ya yok ederiz ya da çoğalmalarını engelleyerek ölmelerini bekleriz.

Düşünün, memlekette birbirine ikiz kadar benzeyen 70 milyon Genomettin ve Genomiye’ler bulunacak. Gözünüzde canlandırmaya çalışın. Genomettin’i ürettik ama ekonomik düzende hiç değişiklik yapmadık. Yani gelir dağılımındaki eşitsizlik devam ediyor. Fırsat eşitliği yine görünürlerde yok. Kendisinden farklı mertebelerde bulunan bir Genomettin’e karşı, zor koşullarda yaşam mücadelesi içerisindeki bir Genomettin husumet ve haset duymayacak mı? Metroda tıkış tıkış işe giden de o, cipiyle tıslaya tıslaya asfaltı aşındıran da o. Çöpçülük yapan da o, başbakanlık yapan da… Okul müdürlüğü yapan da o, öğrencilik yapan da…

Peki, bu Genomettin ve Genomiye’ler merak etmeyecekler mi? Neden ben değil de o? Neden o değil de ben? Genomettin’lerden bazıları, eşi Genomiye’yi dövmeyecek veya ‘namusunu temizlemek’ için öldürmeyecek mi? İhaleye fesat karıştırmayacak mı, kaçakçılık, hırsızlık yapmayacak mı?

Genomettin ve eşi Genomiye, üç beş kuruş için yaşlı Genomiye’yi katledip apartmanın bodrumuna gömmeye kalkmayacak mı? Meyhanede, kendisini Genomettin Hudson’a benzeten arkadaşlarını kurşunlamayacak mı?

Düşünsel deneyimizin sonuna geldik. Genetik farklılığın tümüyle ortadan kalktığı o varsayımsal dünyada, eşitsizlik devam edecekse, verdiğim örnekler yaşanmasa bile, hayatın bugünden beter cehenneme dönüşeceğinden hiç şüphem yok.

Doğrudur, şiddet genlerimizde vardır. Fakat resesif, sessiz sakin duran dürtülerimizi harekete geçiren, yaşam tecrübelerimizdir. Bir eğitmenin, gerekirse bilim adamının görevi, insanoğlunu kudurtan nedenler araştırmak olabilir. Sorunu itlafla çözmek düşüncesi, meseleye kör bakanların kolaycılığıdır. Bu kolaycılık bizi hep aynı noktada kilitler: İtlaf edenleri kim itlaf edecek?

Kendisine ait olmayan şiirle anılan şairlerimizden biri de Neyzen Tevfik (Kolaylı). “Ne Ararsın Tanrı ile Aramda” isimli şiiri bilmeyenimiz yoktur. Şiir, özellikle belli bir kesim tarafından çokça seviliyor ve paylaşılıyor. Paylaşanlar kendilerini aydın, modern kabul ediyorlar. “Be Hey Dürzü” diye de karşımıza çıkan bu şiiri Zülfikar gibi “karanlığa” savuruyorlar. Bense hiç beğenmediğim, son derece tatsız bulduğum bu şiirin altında Neyzen Tevfik adını görünce üzülüyorum. Tarih ve edebiyat bakımından ne derece bilgi fakiri olunduğunun tekrar tekrar kanıtlanması diyorum.

“Dürzü” veya “Dürzî”, galat-ı meşru, bugün halk dilinde hakaret olarak kullanılıyor. Neyzen Tevfik, Osmanlı Döneminin çocuğu olduğuna göre kelimeyi Osmanlıcada aramakta fayda var. Develioğlu ve Püsküllüoğlu sözlüklerinde karşılığını “Lübnanlı” olarak buluyor. Tdk’nin sözlüğünde ise “Dürzi” kelimesi “Suriye’nin Havran bölgesinde yaşayan ve kendilerine özgü mezhepleri olan bir Müslüman topluluğu” şeklinde açıklanıyor. Tdk, “dürzü” kelimesini ayrıca ele almış ve “ünl. Ağır hakaret ve küfür sözü” karşılığını vermiş. Pek vahimdir diyebiliriz, yangına körükle gitmektir.

Sözlükler konuya açıklık getirmekten uzaklar. Dürzîler, bugün daha geniş coğrafyada varlıklarını sürdürmektedirler. Kendilerini İslâm içerisinde saymaktadırlar. Haklarında söyleyebileceklerimiz yazımızın kapsamı dışındadır. Bu kadarcık bilginin bile, bir şiire “Be Hey Dürzü” isminin verilmesinin ne vahim olduğunu göstermeye yeteceği kanaatindeyim.

Şiirin dördüncü mısraında “Başı açığa neden türban sorarsın?” cümlesi geçmektedir. Neyzen Tevfik, çok partili döneme geçişin ilk yıllarında göçmüştü. Yaşadığı dönemde “türban” tartışmasının yaşandığına dair bir işaret yoktur. Şiiri paylaşıp yayanlar, tarih konusunda biraz olsun kafalarını çalıştırsalardı, şiirin 20. Yüzyılın ikinci yarısına ait havasını kolaylıkla yakalayabilirlerdi.

Şiirin asıl sahibi, durumu düzeltmek için gayret göstermiştir. Kimi yayın organları da yanlışın düzeltilmesine katkıda bulunmuşlardır. Fakat Google aramalarında ağırlık hala doğruda değildir. Sadece pespayeliğe düşkünlükle açıklayabiliyorum. İnternet’e sahip çağın insanının başka hiçbir bahanesi yoktur.

Bak dedi, “teşekkür et bana
Hangi yoldaşın sana
Böylesi nimet bahşetti
Akan suyu seyre daldın
Bu su akar ama neye yarar
Bir yudum alanı yaşadığı kadar
Tazelendirir
Kana kana içelim diye
Geldik işte suyun başına
Ömrümüze katacağımızın yanında
İmparatorluklar mevsim
Çınarlar süs bitkisi kalacak”

Bir kuş şakıması işittim
Kaldırdım başımı göremedim
Öyle sıktı ki ağaçlar
Güneş yere değmiyordu
Yapraklar yemyeşil
Yapraklar kıpır kıpır
Hayat dolu

Sonra baktım arkadaşımın yüzüne
Âna kadar geçirdiği ömrüne
“Yapma” dedim, “yazık etme bana
Bildim ya hikmetini
Değdirmem dudaklarımı
İçim kavrulsa da bu suya”

Duyunca sözlerimi ‘yoldaşım’
Şaşkınlıktan donakaldı
Nankörlüğüme nice küfretse
Yine de azdı
“Keşke” dedi, “yanımda
Bir başkası olsaydı
Hediyem karşısında sarhoş
Boynuma sarılırdı”

Dedim,
“Saadeti de acıyı da tattım
Ömrüm oldukça tadacağım
Binlerce yıl diyorsun
Bu toz toprağın içinde
Nasıl yuvarlanacağım
Hiç mi insafın yok senin
Evrene karışmaya hasrete
Sürükle bedenini asırlarca diyesin”

Bu sözlerimden sonra
Hiddetinden soluksuz
Kükreyiverdi suratıma

“Aptal!
Yaşamın ötesinde
Karanlık bile yok
Bu mudur istediğin
Kavuşmayı beklediğin”

Öyle bir sesle çıkıştı ki
Ormanın dahi huzuru kaçtı
Bir kuş sürüsü havalandı
Dalların arasından gördüm
Gölge gibi uzaklaştı
Sonra her yer sessizleşti
Yapraklar bile fısıldaşmayı kesti

“Gel” dedim, “vazgeç sen de
Pişmanlığı uzun bu sevdadan
Uyanalım nihayetinde
Kâbusa dönüşen bu rüyadan
Ömür ömre eklendikçe
Dil keçe, ten kösele
Her nimet lanet olur
Uzadıkça hayatın, taşlaşacaksın
Şimdi medet umduğun bu suya
İnim inim yalvaracaksın
Seni zerre zerre götürsün
Aşındırsın, toprağa dönüştürsün”

Ne dediysem dinletemedim
Kabarmış, dalgalanmış susuzluğu
Tereddüt ettirecek kadar bile
Ne çare, dindiremedim

Eğildi suyun kenarına
Uzattı boynunu
Değdirdi dudaklarını suya
Atıldım ben de hemen
Tuttum gafilin başını
İyice dibe daldırdım

Vücudunu geri çekti olmadı
Debelendi, debelendi
Bir süre daha direndi
Sonra canını terk etti

Çektim ayaklarından çıkardım
Sardım kollarımla ıslak bedeni
İç geçirdim bağırdım
Saatlerce ağladım
Sesim kısılmış, yorgun
Gün batarken bayıldım

Yeni günün ışınları
Sonra gözümü açtım
Su bildiği gibi çağlamakta
Kuş cıvıltıları, yaprak hışırtıları
Yanı başımda soğumuş, kaskatı
Yoldaşımın cesedi

Dizlerimde doğruldum
Yoldaşımın alnına
Vedamı kondurdum
Çevire çevire iteledim
Hayat pınarının suyuna
Geldiğim yoldan döndüm
Kalan hayatımı yaşamaya

“— Neden beyin yiyorsunuz?
— Acıdan…
— Ne acısı?
— Ölü olmanın acısı…”

Enver Gökçe, “Olur Biter” isimli şiirinde “Başımızı gelen bütün bu şeyler, dünyada olmamaktan daha iyi” der. Ölüler, ölü olmanın acısını yaşayanlardan çıkarmayacaklar kimden çıkaracaklar? Tartışmak istediğim iki grup “ölü”; vampirler ve zombiler. Çokça kullanılan iki korku elemanıdır; vampir ve zombi. İkisi de ölü kabul edilmesine rağmen önemli bir fark vardır: Sınıf… İki farklı sınıf ölüdürler. Vampirler ‘üst’ sınıfı temsil ederken zombiler ‘aşağı’ tabakayı temsil etmektedirler. Bana göre en önemli ortak yanları, her ikisini de bir şekilde, ikinci kez ‘öldürmek’ gerekir.

Belki insanoğlunun hafızasına, hatırlamadığı uzak geçmişte salgın hastalıklarla birlikte yerleşti, belki gerçekten bir yerlerde, filmlerdeki gibi olmasa bile, korkunç olaylar yaşandı. Gerçek ne olursa olsun günümüz gerçekliğini, toplum düzen ve hiyerarşisini temsil eden iki sembol var önümüzde.

Zombi olmak için herhangi bir şart, önkoşul yoktur. Bir salgın hastalıktır ölüm, kimseye ayrıcalık tanımaz, kimseyi reddetmez. Nereden başladığı bilinmez, başlamış olması sizin de peşinizde olduğunu göstermektedir. Yaşayan insan ile yaşayan ölü arasındaki geçiş çok kısa bir zaman içerisinde gerçekleşir. Ölümün başladığı yerde insan biter. O andan itibaren karşınızdaki tanıdığınız kişi değildir. Düşünmeyecek, hissetmeyecek, amaç edinmeyecektir. Sizi tanımayacak, hedef olarak görecektir. Kendinizi koruyup kurtulmazsanız sadece bir ısırıkla, onlardan biri olursunuz. Eminim kimsenin arzu etmediği bir durumdur.

Vampirlerse insanların içinde kaybolur ya da kendilerini gizlerler. Eğer sizi aralarına katmayacaklarsa
sundukları tekrar canlanamayacağınız bir ölümdür. Beslenecekleri sıradan bir çiftlik hayvanısınızdır. Yalnızca geceleri yaşarlar, isterlerse sizden biriymiş gibi hareket ederler. İnsandan çok daha güçlüdürler. Tarih kitapları bu şekilde yazmaz; bugüne kadar süren, insanın mücadelesi, vampire av olmamak, zombileşmemektir. Soyu tükenen türlerden bir tanesi de bu savaşı sürdürenlerdir. Hikâyelerini okuyanlar, filmlerde görenler tarih gözüyle bakmazlar olanlara. Peki, yaşadığımız şartlarda bu iki tür ölü, kime karşılık gelmektedir?

Gündüzleri sürekli bir yerlere koşuşturuyor. Yaşamını sürdürebilmek için gününün neredeyse yarısına yakınını çalışarak geçiriyor, ekmeğini kazanmak için kimi zaman başkalarını ezip geçmekten çekinmiyor. Uyku süresini de çıkarınca kendisine kalan çok az süreyiyse dijital eğlence araçları karşısında tüketiyor. Sembol bombardımanıyla lime lime edilmiş beyni aynı konu üzerinde birkaç dakikadan fazla yoğunlaşamıyor. Ağla dediklerinde ağlıyor, gül dediklerinde gülüyor. Üstelik bu iki zıt durum arasında yalnızca bir solukluk mesafe bulunuyor. Ölü balık gibi bakan gözlerle, renk değiştirmiş teniyle sizin üzerinize koşup dişlemeye çalışmasalar da çevrenizdeki insanlar birer zombi. Sizden olmayana saldırıyorsanız, siz de öylesiniz.

Vampirler mi? Verdiklerinden fazlasını alanlara bir ayna tutun. Kendilerini görmediklerini fark edeceksiniz. En önemli özellikleri kendini bilmezlikleridir. Kutsal/okunmuş su atmakla, dua okumakla kurtulamazsınız. Sarımsak kokan ağzınız uzaklaşmalarında etkili olabilir ama zaten iki sınıf arasında temas nadiren gerçekleşir. Öyle görünseler de inandıklarınıza inanmazlar, başka dinleri vardır. Söyledikleri, asla anladıklarınız değildir; şifrelidir. Vasatın üstüne çıkamadıkları işlerde, en yukarı mertebelerde oturtulurlar. Onları tanıyorsunuz. Görmek istiyorsanız, bakmalısınız.

bu hikayede bir kadın var
bir de adam
biri diğerini çok sever
diğeri birini az
sorsan birine kainat
onlar için var
diğerine sorsan yol uzun
belli mi olur
belki de lastik patlar

Oyuncu kadrosu en az filmlerden biri. Sadece iki kişiden, Samuel L. Jackson (Siyah) ve Tommy Lee Jones (Beyaz), oluşuyor. Film formatında bir tiyatro oyunu diyebiliriz. Yanlış olmayacaktır, çünkü Cormac McCarthy’nin aynı isimli oyunundan sinemaya uyarlanmış. Aksiyonu, havaya uçan arabalarda, patlayan silahlarda, kırılan kemiklerde arayanlar, tek planlık bu filmdeki “şiddeti” göremeyeceklerdir. Doksan bir dakikalık film tek odalık bir banliyö dairesinde geçiyor. Karakterlerimizin ismi yok. Ten renklerinden dolayı biri “Siyah” diğeri “Beyaz”dır. Siyah, diğerine profesör diye hitap etmektedir. Senaryonun temelini iki farklı inanç ve dünya görüşüne sahip bu iki insanın diyalogları oluşturmaktadır.

Siyah, intihar etmek için kendini tren raylarına atmak üzere olan Beyaz’ı engellemiş ve evine getirmiştir. Mutfağın da içinde bulunduğu o tek odalık evde, masa başında karşılıklı otururken görürüz ilk defa onları. Masanın üzerinde kalem, küçük bir not defteri, üzerinde gözlük duran bir gazete ve bir de İncil durmaktadır.

Beyaz her türlü inancını tüketmiş, yaşamını sonlandırmak isteyen bir entelektüeldir. Siyah ise hapishaneye girip çıkmış, hapishanede inancını bulmuş, o inanca sarılmış, yalnız yaşayan bir adamdır. Beyaz, gitmek istemektedir. Sadece o odadan değil, evrenden de çıkmak istemektedir. Siyah, sohbet ederek, ısrar ederek Beyaz’ı sadece odada tutmaya çalışmaz, onu hayatta da tutmaya çalışır. Çünkü Beyaz’ın o evden çıktıktan artık olmayacağını bilir.

Konuşma ilerledikçe, birbirlerinin neredeyse tamamen zıttı iki bakışın tartışmalarına tanık oluruz. Mesele sadece inanç değildir. Farklı görmektir, farklı hissediştir ve farklı neticelere varıştır. Öyle sürükleyici bir tempoda ilerler ki konuşmalar, tahterevallide devinen iki ihtiyar görürüz adeta.

Tartışmanın doruk noktasında konuşulanları ya daha önce hiç düşünmemişizdir (bu grup zaten ilk yarım saatte sıkılıp filmi izlemeyi bırakacağından veya uyuklamaya başlayacağından konumuz dışında kalmaktadır) ya da kendimize söylemekten, kabullenmekten kaçınmışızdır.

The Sunset Limited etkileyici bir film. Eğer filmin sizi içine almasına izin vermişseniz, bittikten sonra kendinizi toparlamak için biraz zamana ihtiyacınız olacaktır. Sonrasında, kim bilir, farklı bir gerçekliğe gözünüz açılır ve bedenlerini güçlükle uzamda sürükleyen, varlıklarını nadiren sezebildiğiniz “Beyaz”larla, inandıklarının sizi aydınlığa çıkaracağını iddia eden “Siyah”ların dünyasında yaşadığınızı görürsünüz. Belki de kendi renginizin, var oluşu tereddütle yaşayan, çirkin bir gri olduğunu fark edersiniz.

Hangi renk olduğunuzun ne yazık ki sonuca etkisi yoktur.

Yaklaşık otuz yıllık bir grup Dead Can Dance. İsminin yüklendiği anlamla insanlığın hatırlamakta zorlandığı müziklere yeniden hayat veriyor. Bu sene yeni bir albüm ve tur müjdesi veriyorlar. Bakalım nerelerde konaklayacaklar.

Son on yılda çıkan pek çok gruba, müzisyene ilham kaynağı olan grup, 1996 yılında Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda, kalabalık bir izleyici kitlesine konser vermişti.

genden içeri

* * *

Dünya dönüyor sen ne dersen de
Yıllar geçiyor sen gebersen de.

* * *

Savaşın kuralı yok, o yüzden güzeli de yok.

* * *

Görmemiş olman, yapmadığı anlamına gelmez

* * *

İçeriye bak ama dışarıya da bak.

* * *

Gideceğin yere ne götürebiliyorsan onu biriktir.

* * *

Zenginleştirilmiş uranyum kullanmadık,
uranyumlaştırılmış zengin kullandık.

* * *

Aradaki boşluğu uydurduklarımızla doldururuz

* * *

Düşmanlığı kahpe olanın dostluğu da kahpedir.

* * *

Az soru sormak, az yalan duymaktır.

* * *

Dağlar kadar farklı olsak da aynı topraktan oluşmuş dağlarız

bir vakit kurtlanmış işte

biz olmuşuz

gelir biri tozunu alır

bakarsın yok olmuşuz

— Gölgesi dahi olsa varlığını istersin
Hayaletindense fena korkarsın
Şimdi oturup beklesek, yetişemeyiz
Duramayız artık
Hazırlanmış o sona
Dörtnala (atsız) koşuyoruz

— Halimiz belli değil mi
Bir böcek gibi duvar kenarlarına
Sürtünerek yaşıyoruz
Söylesene yalansız
Gideceğimiz yerde
Duvarlar var mı
Örtüler var mı
Yalan var mı

— Gözünün önünde sayısız kere
Yaşanandır başına gelen
Şimdi sen
Olmayan ülkeye değil
Olmadığın ülkeye
Gitmek istiyorsun
Bulunduğun yerden azap duyuyorsun
Nereye koysam seni memnun olursun?

* * *

— Müzik?
— Açma.
— İstemez misin?
— Müziğe doydum.

* * *

— Yaz yaz.
— Ne yazayım?
— Ulan benimle dalga mı geçiyorsun? Şimdiye kadar söylediklerinde ne var, her saniye dilinin ucuna gelen ve dönen neyse onu. Yaz şuraya kabahatini.
— Neden kabahatli oluyormuşum?
— Çünkü her seferinde suçluluk hissediyorsun.
— Değer miydi, onu düşünüyorum.

* * *

— Ne istediğine dikkat et, talih her zaman seni yanlış anlar.
— Hiç başına geldi mi, kör talihin oyunu.
— Gelmez olur mu? Hem de defalarca geldi.
— Anlatsana.
— Hayhay.

* * *

— Ben hayatımda dans etmedim, o gün ettim.
— Abi sen her yeni dalgada canlanıyorsun.

* * *

— Sen, evlendiğin kişiyi ömür boyu umursayacağına söz verir misin?
— Veririm.
— Sana inanmıyorum ama kanunlar gereği evlenmenizi onaylıyorum.

* * *

— Abi şehir geliyormuş arkandan.
— Yok güzelim, galiba ben şehrin peşinden gidiyorum. Bilmeden, kaza bela düşüveriyorum.
— Hayırlısı olsun
— Olsun kardeşim. Köksüz bir millete mensubum. Hem salıyorsun iyi kötü, sonra söküyorsun. Zor tabi, hemen anlaşılmıyor.
— Kimse sana inanmıyor değil mi? Neye inanacaklar ki.
— Bana bundan sonra bir tek dönmek yakışmaz.

* * *

— Dünya dönüyor dostlar, ben dönmüşüm çok mu?
— Döndüğün yöne bağlı.
— Nasıl yani, hangi yöne dönersem çok olur?

* * *

— Onu da ölen birine sormak lazım. Yok mu tanıdık gidip bi’ sorsak, ruh cağırsak…
— Ölü tanıdık çok da muhabbetimiz yok hiçbiriyle.

* * *

— Bizim Niçe “tanrı öldü” diyor, “tanrı yok” demiyor.
— Sence hangisi daha dehşete düşürür bizi, “yok demek” mi
“öldü” demek mi?
— Hmm bi’ an kararsız kaldım

Aşkı sorayım diyorum
Nereye sakladınız bakayım
Kırık dökük de olsa
Yazmadınız mı iki satır

Aşk kalem oynattırmamışsa
Çalın başınıza sevginizi
Boşuna yaşamışsınız demek ki
Çalın davulları, zurnaları
Gürültüye boğun bari
Duymasın kimse
İçinizdeki sessizliği

Sürekli baştan başlıyor. Eğer dikkatini dağılırsa şaşırıyor, nerede kaldığına emin olamıyor, hiçbir tepki vermeden yeniden sayıyor. “1, 2, 3,… 51,… 76,…”

“Sonsuzluk” dedi doktor “varmaya çalıştığın gibi. Son yok ama başlangıç var. Öyle mi?”

Doktoru duyunca saymayı bıraktı ve “ne zaman saymaya başladığımı bilmiyorsun” dedi.

“Bu, başlangıcın da olmadığı anlamına mı geliyor?” diye sordu doktor.

“1, 2, 3, 4, 5, 6…”

taşıdık, yüklendiğimiz vicdanı
kahpelikler, planlanmış yalanlar bulsak da
yüzümüzü ekşittik sadece
zavallılık da olsa
sızladı içimizde yürek,
ciğer arasında bir yerler

sonra dedim ki bize
çat kaşlarını, biriktir tüm bunları
talih cesurların yanındaydı hani
yürü

hepsi antilop bunların
çevirmişler etrafını
sırf gülümse diye
balığa tahammül eden timsah oldun
öleceksin zayıflıktan
yok artık iskender, hasan sabbah
ya da diğerleri
kaldır mecazı
hayvan değilsin sen
gör
dön ve al hepsini

04-12-2011